Bitwa na Górze Ararat (ang. Battle of Mount Ararat) - jedna z ostatnich bitew Wojen Zjednoczeniowych, w której zniszczone zostały siły Legiones Cataegis.
Historia[]
Preludium[]
Od pierwszych dni walk o Terrę, Imperator Ludzkości posyłał w bój genetycznie zmodyfikowanych wojowników, którzy później stworzyli podstawę pod Legiony Astartes. Tymi wojownikami byli Wojownicy Gromu, zwani oficjalnie Legiones Cataegis, którzy udowodnili swoją supremację w walce przeciwko genetycznym potwornościom Terry. Walcząc u boku Legio Custodes i wczesnych Regimentów Armii Imperialnej, Legiones Cataegis przyniosły nieprzeliczone zwycięstwa dla Imperium.
Jednak pomimo swojej skuteczności, Wojownicy Gromu byli dalecy od perfekcji. Niektórzy byli niestabilni psychicznie, inni cierpieli z powodu nagłych biologicznych komplikacji po latach służby, gdy ich własna nadludzka kondycja zwracała się przeciwko nim samym. Inni zaczęli nawet czerpać przyjemność z bólu jaki zadawali niewinnym cywilom.
Z perspektywy czasu wydaje się oczywistym że do podbicia Galaktyki Imperator potrzebował znacznie bardziej stabilnej siły. Niektórzy Custodes od pierwszych bitew Wojen Zjednoczeniowych wiedzieli że przeznaczeniem Wojowników Gromu jest podbicie Terry - gdy to zadanie zostanie zakończone, ich los będzie przesądzony. Dlatego nawet gdy Legiones Cataegis wykrwawiali się dla Imperatora, ten ściągał w swoje szeregi nowych naukowców i geno-ekspertów, by stworzyć podstawy pod Kosmicznych Marines - wojowników stworzonych by podbić Galaktykę.
Bitwa[]
Los Legiones Cataegis został przesądzony gdy wraz z siłami Legio Custodes zostali wysłani by zniszczyć Królestwo Urartu. W ostatniej bitwie tej kampanii, która rozegrała się na Górze Ararat, zebrały się siły wszystkich Legionów Wojowników Gromu, w tym Żelaźni Władcy prowadzeni przez swojego Prymarchę, Ushotana. W pierwszym szeregu walczył również Arik Taranis, jeden z największych bohaterów Wojen Zjednoczeniowych - Zwycięzca z Gaduare, Ostatni Jeździec, Rzeźnik Scandii i Tronobójca. W bitwie uczestniczyło również kilku innych weteranów takich jak Dahren Heruk, Kabe, Vezulah Vult i Gairok.
Constantin Valdor
Wedle historii Imperium, wszyscy Wojownicy Gromu zginęli w Bitwie na Górze Ararat, wymordowani przez siły Królestwa Urartu. Arik Taranis zdołał w ostatnim akcie zawiesić flagę Zjednoczenia na czubku góry, nim padł od ran zebranych w trakcie walki. Wszyscy jego towarzysze padli wkrótce potem, oddając swoje życia dla idei Zjednoczenia. Po zakończonym boju Imperator na wieczność upamiętnił swoich pierwszych wojowników, umieszczając ich imiona na sztucznej komecie w Układzie Słonecznym i ukazując ocalone pancerze w różnorakich muzeach. Bohaterskie poświęcenie Wojowników Gromu pomogło zakończyć zjednoczenie Terry.
Imperialna historia kłamie.
Prawdą jest że Arik Taranis zdołał wbić flagę Zjednoczenia na czubek Góry Ararat i że jego towarzysze dzielnie walczyli przeciwko resztkom Królestwa Urartu. Była to wspaniała walka. Nie był to jednak koniec bitwy a to co zdarzyło się później było prawdziwym powodem końca Legiones Cataegis.
W trakcie walk siły Legio Custodes pod wodzą Kapitana-Generała Constantina Valdora uderzyły niespodziewanie na Wojowników Gromu, masakrując ich. Użyteczność Legiones Cataegis skończyła się, ich wady były zbyt wielkie a ich doskonalsze zamienniki były już gotowe do masowej produkcji. Tak więc z woli Imperatora Wojownicy Gromu musieli zostać zniszczeni.
Praktycznie wszystkie Legiony zostały wymordowane tego dnia i jedynie Żelaźni Władcy pod wodzą Ushotana zdołali wyrwać się z masakry. Arik Taranis zdołał uciec, a chwilę po nich do głębi terrańskich uli uciekli Dahren Heruk, Kabe, Vezulah Vult i Gairok. Jak miało się okazać w czasie Wielkiej Krucjaty również bliżej nienazwanej grupie Wojowników Gromu udało się jakimś cudem uniknąć wyroku jakim była Bitwa na Górze Ararat.
Pomimo faktu że czystka nie przeszła bez problemów, była ona sukcesem Imperatora. Legiones Cataegis zostało na zawsze złamane a jej niedobitki nie miały większego znaczenia. Zakończył się czas Zjednoczenia, nastał czas Wielkiej Krucjaty.
Pokłosie[]
Największa grupa ocaleńców pod przywództwem Prymarchy Ushotana zdołała skryć się dzięki działaniom Wysokiej Lady Kandawire, która podejrzewała że cała czystka była akcją wyłącznie Constantina Valdora i zamierzała postawić go przed obliczem sprawiedliwości. Ushotan połączył siły z nią i z Amar Astarte doprowadzając do tzw. Przewrotu Pałacowego.
Arik Taranis przetrwał następne stulecia w ulach Terry. Sięgając po wiedzę Imperatora, był w stanie zmodyfikować swoją biologię dzięki czemu nie zapadł się pod ciężarem swojej kondycji. Wojownik Gromu stał się później potężnym gangsterem i władał sporą częścią przestępczego półświatka Terry.
Dahren Heruk, Kabe, Vezulah Vult i Gairok prawdopodobnie również zostali poddani podobnym procesom gdyż przetrwali jako gladiatorzy w podziemiach Terry. Jednak w miarę postępu czasu zaczęli oni poddawać się swoim wadom genetycznym takim jak krwawe szaleństwa czy nowotwory.
Na początku Wielkiej Krucjaty Legion Ogarów Wojny (późniejsi Pożeracze Światów) uderzył na Pas Cerberusa gdzie oddziały Wojowników Gromu które do tej pory trzymały swoje istnienie w sekrecie dokonały buntu. Chociaż Insurekcja Cerberusa trwała zaledwie pięć godzin, była jedną z najkrwawszych bitew wczesnego okresu istnienia XII Legionu.
Kabe walczył podczas Herezji Horusa, ratując posłańca z Legio Custodes przed atakiem Opętanych z Legionu Alfa. Niestety w trakcie walk został poważnie ranny, więc poprosił Custodiana o zadanie mu honorowej śmierci. Gdy nadszedł cios, męczące Kabe sny o Zjednoczeniu nareszcie się zakończyły.
Źródła[]
Horus Heresy Book One: Betrayal (ForgeWorld) str. 26, 27, 85
The Outcast Dead (Graham McNeil) str. 214
Valdor: Birth of Imperium (Chris Wraight) Rozdział 5
Master of Mankind (Aaron Dembski-Bowden) str. 70-71
Solar War (John French) Rozdział 15
Dreams of Unity (Nick Kyme) (Short Story)